قدردانی از یک استاد بزرگ....

عزیز دلم، خیلی زودتر از این ها می خواستم در مورد این موضوع باهات صحبت کنم ولی فکر کنم یک کمی دیر شد...

سارینا جونم، وقتی که شما 3 ماه بود که توی دلم اومده بودی، من درگیر کارهای پایان نامه کارشناسی ارشدم بودم و در واقع وقتی که متوجه حضور شما شدم خیلی کارهام رو سرعت دادم تا هر جوری شده زودتر دفاع بکنم ....

خیییلی خیییلی وضعیت بدی بود، از یک طرف ویار و حالت تهوع من رو ول نمی کرد ( به طوری که حتی وقتی تشنه می شدم با ترس خیلی زیادی یک کمی آب می خوردم  چون می دونستم حالم بد می شه و طوری کم غذا شده بودم که سه ماه اول حاملگی ام نزدیک به 3 کیلو وزن کم کردم) و از یک طرف استرس کارهای پایان نامه ام دائما با من بود و به ویژه این که یک استاد راهنمایی داشتم که به هیچ وجه زبان آدمیزاد حالیش نمی شد و با این که از روز اول که می خواستم مجوز دفاع رو بگیرم باهاش صحبت کرده بودم و در مورد وضعیت خودم بهش گفته بودم که حامله هستم و می خوام زودتر دفاع کنم ولی مثل اینکه کاملا زبان نفهم بود....اصلا برای یک لحظه هم رو حرفاش نمی ایستاد و و تصمیماتش رو دائما تغییر می داد به طوری که روزانه ١٠ بار به خاطر تصمیمات غلطش  یک ساختمان ٤ طبقه رو در دانشگاه بالا پایین می کردم و داشتم واقعا کم میاوردم...

 و در این وضعیت خیلی بد و بحرانی تنها و تنها دلخوشی من به استاد مشاورم بود که واقعا فکر می کنم فرشته ای بود که خدا اون رو برام فرستاده بود.....

استاد مشاورم آقای مهندس سید محمد رضا سادات حسینی بود که هم از لحاظ علمی و هم از لحاظ عزت و احترام و ادب خیلی خیلی بالاتر از استاد راهنمایم ( که فقط و فقط اسم دکتر رو با خودش به یدک می کشید) بود...

تا عمر دارم واقعا شرمنده اش هستم خیییلی به من کمک کرد و حتی شما هم یک جورایی مدیونش هستی چرا که واقعا درکم می کرد و می دونست که در چه وضعیت بدی گیر افتاده ام .... خییلی خییلی ازش ممنونم...

هیچ وقت یادم نمی ره، به هر طریقی می تونست کمکم می کرد و از طریق تلفن و میل دائما در ارتباط بودیم...

برای تعیین وقت دفاع خیییلی خییلی استاد راهنمایم اذیتم کرد و تنها و تنها با توکل به خدا و کمک استاد مشاورم تونستم زمانی رو برای دفاعم تعیین کنم ...

خییلی شرمنده اش هستم در هر صورتی اگه براش مقدور بود جواب تلفنم رو می داد حتی چند باری تا ساعت 11 شب از طریق تلفن در تماس بودیم، سر کارش، پشت فرمون ماشین، تو خونه یا مسافرت تلفنم رو جواب می داد و تا می تونست کمکم می کرد ....

خیلی ازش ممنونم ...

واقعا هر کاری می تونست انجام داد تا دفاع خوبی رو انجام بدم و بعضی مواقع فکر می کنم اگه آقای سادات حسینی نبود با اون وضعیتم چه جوری می تونستم پایان نامه ام رو تموم کنم؟؟؟

بله دختر گلم، واقعا دفاع پایان نامه ام یک رنج نامه در زندگی ام به حساب می آد و.... فقط و فقط عقده بازی های استاد راهنمایم باعث شد که از کارشناسی ارشدم خاطر خوشی نداشته باشم  و یک جورایی فعلا دور دکترا یک خط بزرگ قرمز کشیده ام.... و اگه بعضی مواقع از دفاع پایان نامه ام حرفی به میان بیاد تنها و تنها کمک های استاد مشاورم هست که شده تنها خاطره خوش از فوق لیسانسم...

من و بابایی ازشون ممنونیم و می دونیم تا زنده هستیم به هیچ طریقی نمی تونیم زحماتشون رو جبران کنیم و تنها کاری که می تونیم براشون انجام بدیم این هست که واقعا دعا گوشون باشیم و بهترین ها رو از خداوند برای استاد عزیزم و خانواده اش خواستاریم...

سارینا جونم، یک نکته خیلی جالب اینه که بعد از اینکه شما به دنیا اومدی و من باهاشون تلفنی صحبت کردم، تازه فهمیدم که دختر ایشون هم اسمش سارینا هست و حتی روز آخر که برای امضای پایانی به محل کارشون رفته بودم عکس دخترش، سارینا خانوم رو به ما نشون داد...

ایشالاه که سالیان سال سایه اش بالا سر سارینا خانوم گلش باشه....

عسلم، دختر نازم دوست دارم وقتی بزرگ شدی، به هر مرحله ای که رسیدی حتی در بالاترین مقام های علمی، انسان واقعی بودن رو فراموش نکنی و اول انسان محترمی باشی و بعد مثلا سارینا خانوم مهندس یا دکتر یا معلم یا.....